Backpacken in Azië: Da Laten we maar gaan

Zaterdag 29 april, Da Lat~ week 11, dag 75-76

Wat was onze indruk van de stad? : De stad zelf was net als Sa Pa een lelijke stad vonden wij en wederom was hier net zoals in Chiang Mai heel veel te doen aan activiteiten, maar wel allemaal betaald😅…

Hoe was ons verblijf (Dalat Family hostel in Da Lat)? : Het verblijf was echt sh*t hole! Het was vrij goedkoop (~€6 voor een privé kamer) maar vies en oud, het personeel was héél erg chaotisch, maar het was wel een vrij sociaal hostel. 

Dit was wel crazy : Crazy house was echt een heel gaaf hotel om in te verdwalen!🤩

Een verjaardagscadeau dat altijd speciaal is : sushi halen😍💁🏻‍♀️

Was gezel : chillen met Mei Yi🥰

Hoihoii!

De afgelopen 2 dagen hebben we in Da Lat besteed. Hier hoorden we van tevoren echt hele goede verhalen over, want het zou echt een hele mooie plek zijn! Toen we donderdag ochtend met de bus Da Lat in kwamen rijden zag de omgeving er echt heel mooi en super groen uit, echter toen we eenmaal aankwamen bleek Da Lat zelf weer een lelijk stadje op zich te zijn, vonden wij tenminste. Na de intense busrit voelde ik me gelukkig alweer een stuk beter en waren we rond 9 uur ‘s ochtends bij het hostel. Daar mochten we al meteen inchecken… als we dan nog even voor een halve nacht extra wilden betalen🥴. Wat een onzin, dan wachten we wel even hoor, geen probleem. 10 minuten later, nadat we hadden ontbeten in het hostel mochten we toch kosteloos nu al inchecken! Prima, maar wat een gedoe. De kamer zelf was niet de beste kamer, maar hè je kan niet altijd voor een goedkope prijs het beste hebben😅. Gelukkig was het maar voor tijdelijk. Daarna liepen we door het stadje en zochten we mr Rot op in zijn hotel om te vragen naar zijn beroemde “mr Rots secret tour”. Dat bleek weer een tour te zijn door het landschap terwijl je achterop de motor zat, voor €40. Het klonk wel grappig, maar gezien we echt al een aantal tours hebben gedaan en deze tour niet goedkoop was besloten we deze tour te laten. Daarna liepen we door naar de Crazy house. Maar eerst kwamen we onderweg nog een tentje tegen dat super lekkere broodjes bapao (bahn bao) had en een tentje met super lekkere smoothies. De Crazy house is een hotel dat uit super rare, organische vormen bestaat, maar wat het wel heel gaaf maakt. Daarnaast waren er allemaal willekeurige trappen die je door het hotel kon nemen en die je er echt lieten verdwalen en het een interessante ervaring maakte. Eenmaal terug bij het hostel was het even tijd voor een middag dutje na een intense avond😅. 

Voor het avondeten zouden we nog ergens uiteten gaan om mijn verjaardag te vieren. Daarvoor had Jasper een heerlijk sushi tentje uitgezocht waar hij mij mee naartoe nam😍🥰. Hij wilde zo graag iets “speciaals” doen voor mijn verjaardag, maar wat mij betreft is sushi altijd goed💁🏻‍♀️. We hadden echt heerlijk en ruim voldoende gegeten voor iets minder dan €40 met z’n tweeën! Zo’n goeie deal kun je in Nederland verre weg niet krijgen😢. Ondertussen hadden we onze planning een klein beetje aangepast en wilden we vrijdag avond al de nachtbus door naar Ho Chi Minh pakken zodat we ietsje meer tijd in Cambodja hebben straks. Helaas kregen we van ons hostel te horen dat alles al volgeboekt was en regelden we uiteindelijk zelf de nachtbus maar. 

Toch mochten we de volgende ochtend bij het uitchecken wel 2 nachtbus tickets voor vrijdag avond naar Ho Chi Minh afrekenen want ze hadden de bus voor ons geboekt🤦🏻‍♀️. Diezelfde tickets hebben ze dus ook weer voor ons mogen annuleren. Nadat we rustig waren opgestaan en onze tassen met de nieuwe lading kleding weer even goed en geordend ingepakt te hebben gingen we naar de start van het Lang Biang viewpoint. Vanaf daar hiketen we naar de top van deze berg. Onderweg werden we uitgenodigd door een paar Vietnamese mensen van onze leeftijd die een klein kampvuurtje hielden. We mochten erbij komen zitten en ze bleken voor een retreat te werken en daarvoor veel te mediteren. Ze vertelden dat ze vinden dat we als mensen te veel forceren om altijd maar nuttig te zijn in het leven en dat we altijd maar verlangen naar meer en dat het leven daarom lijden betekent. Persoonlijk snap ik hun kern en ben ik me ook tijdens deze reis weer meer gaan beseffen dat we soms vaker in het moment kunnen leven en op basis daarvan kunnen kijken naar wat je op dat moment wilt, zonder te forceren. Echter vond ikzelf dat deze mensen wat in hun punt door waren geslagen en vind ik het een wat negatief standpunt dat het leven lijden betekent, gezien je ook genoeg mooie/leuke dingen beleeft (zoals deze reis😉). Even later gingen we maar weer verder met onze tocht naar de top, want we waren daar stiekem toch wel erg benieuwd naar. Toen we bijna aangekomen waren begon het wel echt te storten. Maar we waren niet van suiker en we waren echt bijna, en dus gaven we natuurlijk niet op💁🏻‍♀️. Het uitzicht vanaf de top was heel gaaf, alleen het was wel heel erg mistig en bewolkt nog helaas😢. En dus vervolgden we onze weg weer terug naar beneden. Daar verlangden we allebei helemaal doorweekt en koud enorm naar een lekkere warme douche. Na het douchen konden we lekker aanschuiven bij het family diner van het hostel. Dat hield in dat er allemaal gerechtjes op tafel werden gezet waar je van kon pakken en waar je als hostel gast gebruik van mocht maken voor een kleine prijs🤩. Na het eten sprak ik Mei Yi (uit m’n adoptie groepje) die nu ook door Vietnam aan het reizen is in het hostel! We hebben vooral lekker gekletst over onze reizen en dat was erg gezellig🙌🏼! Om 22 uur sloot de gemeenschappelijke ruimte van het hostel en maakten Jasper en ik ons klaar om de volgende nachtbus te pakken, naar Ho Chi Minh deze keer! Hopelijk valt deze bus weer mee😅.