Backpacken in Azië: “after the bad times come the Bueno times”

Zondag 30 april, Ho Chi Minh~ week 11, dag 77-78

Voor de laatste keer alweer hoi allemaal vanuit Vietnam!🇻🇳

Vrijdag op zaterdag nacht pakten we de nachtbus vanuit Da Lat naar Ho Chi Minh (HCM). Dit was eerlijk echt wel een redelijk goede nachtbus met een prima bedje, een prima chauffeur, ik heb geen sigaretten of durian (stink) fruit geroken en er lag geen Aziaat achter/naast me die vieze geluiden maakte, het enige was dat het best wel heel koud was in de bus en we hadden wat weinig slaap (maar dat ligt natuurlijk niet aan de bus zelf). Eenmaal aangekomen in Ho Chi Minh om 5:30 uur ‘s ochtends moesten we nog een stukje lopen naar ons verblijf. 

Al snel kwamen we erachter dat het zo’n dag was dat je het al super warm hebt en zweet als je alleen al stil zit😅. We konden nog niet inchecken, maar we konden onze bagage gelukkig wel achterlaten en even zitten om een plan te maken voor de 1,5 dag die we in HCM te besteden hadden. Als eerste vonden we om de hoek van ons verblijf een tentje waar we een bahn mi konden halen én gesneden mango🤩. Daar hadden we ontbijt aan dezelfde tafel als Jane uit Vietnam die Engels had gestudeerd in Hanoi en nu in HCM op vakantie was. Ze vertelde dat ze Engels had gestudeerd om haar Engels te verbeteren en dat was wel even een gezellig gesprek. Daarna gingen we naar dé Cu Chi tunnels met lokale bussen, want dat was echt een stúk goedkoper. We snapten niet helemaal welke bussen we nou moesten nemen, maar gelukkig was het personeel erg vriendelijk (ja, ja, er zijn ook een paar vriendelijke Vietnamezen) en hielpen ze ons met de juiste bussen te pakken en onze overstap te halen. Het was een ruim 2 uur durende rit naar het dorpje Cu Chi, maar dat vonden niet erg en gebruikten dit nuttig om even wat bij te slapen in de bus.

Toen we uit de bus kwamen bleek dat het een soort aangelegd park was, waar je o.a. de Cu Chi tunnels kon bezoeken, maar waar je ook kon paintballen, zwemmen en schieten tegen extra betaling (ik vond dat persoonlijk niet heel erg gepast, maar hè wat doe je ertegen😅). Wij kwamem uiteraard voor de tunnels en gingen hier ook meteen heen. Het was razend druk en de menigte aan mensen leidden je vanzelf door de route in het parkje. Bij elke tunnel waar je in kon stond iemand die je kort vertelde wat voor tunnel je in ging (b.v. een verpleeg ruimte of vergaderruimte) en hoe lang hij was. Ik was bang dat ik wat claustrofobisch zou worden, maar nu ik er toch was wilde ik het wel proberen. Vooral de eerste tunnel had echt een súper kleine ingang (een rechthoekje van iets van 40×50 cm?) en als ik iets breder was geweest was ik er niet doorheen gekomen. Jasper pakte de iets grotere ingang, want zoals hij zelf zei was hij te dik💁🏻‍♀️. Het was wel indrukwekkend en intens om te zien en kort te kunnen ervaren hoe klein de tunnels waren en je voor te moeten stellen dat er hier mensen hebben gevochten, geschuild en geleefd (en dan nog een stuk dieper, waar wij niet eens konden komen!). Daarnaast werden sommige vallen, die uiteraard waren afgezet, weergeven en zo bleek maar hoe gruwelijk de vallen waren en hoe complex en best wel slim dit geavanceerde tunnel netwerk was (en dat was nog maar het topje van de ijsberg!). Daarna verlieten we het park en namen we de bus weer terug naar HCM (~€2,10 pp retour!).

Terug in HCM checkten we in en rustten we even uit op bed na weer een vermoeiende dag (mede door de warmte)😅. Daarna vroegen we bij ons verblijf waar we goed konden hotpotten (een pan op het vuur waar je vlees en groente langzaam in laat gaar koken in bouillon, dus een soort van gourmetten maar dan in een kookpan) en zo kregen we een plek in het stadscentrum aangeboden. Het was een ontzettend druk stadscentrum en toen we er bijna waren reed er weer eens een scooter tegen het verkeer in langs de stoep. En gezien we niet op de stoep konden lopen (door geparkeerde scooters) en niet verder konden uitwijken naar de weg (want daar reden auto’s, en deze arrogante scooter rijder er hoe dan ook nú langs moest, bleef hij maar doorgassen en reed hij letterlijk nét langs mijn tenen en beukte zijn scooter tegen me aan! Zoals ik al zei, er zijn geen gewonden gevalen, en ik heb hem nog een duw terug weten te geven in mijn reflex, maar echt wat een aso’s hebben ze hier (dit gebeurt echt regelmatig) en hij had me wel even de schrik van m’n leven bezorgd. Eenmaal aangekomen bij de aanbevolen hotpot tent spraken ze wat gebrekkig Engels en hadden ze ook geen Engelse menu kaart. Maar het was wel een hele lokale tent en met een paar zo eenvoudig mogelijke woorden hadden we door weten te geven dat we wilden hotpotten, geen seafood (ik keek niet zo uit naar octopus, inktvis, schelpdieren etc🥴), wel varkensvlees, want kip hadden ze niet. Al snel kregen we een gasstelletje met een pan met bouillon en wat groente erin, nu nog het vlees op een bordje ernaast, net als de andere tafeltjes om ons heen. Dus wij roeren en schenken alvast wat bouillon in ons kommetje, blijkt er kikker in ons pannetje te zitten! We zeiden toch zeker wel “pork” en geen “frog”?! Ik vond het er walgelijk uitzien en ik wilde dit echt echt echt niet eten. Dus ik rustig proberen uit te leggen dat we geen kikker hebben besteld en of we alsnog varkensvlees kunnen krijgen of in ieder geval iets anders. En vervolgens nog met Google translate erbij geprobeerd, maar ze draaiden ons gewoon de rug toe zonder ook maar iets terug te zeggen. Ik voelde me echt totaal niet thuis in deze stad en vond het even helemaal k*t en stressvol en ik had de rest van de reis nog nooit zo sterk gevoeld dat ik echt even weg en naar huis wilde, naar Nederland. Maar goed, we hadden vandaag al ervaren dat het altijd nog slechter kan, zoals leven in de Cu Chi tunnels. Daarna zijn we door het stadscentrum langs een cultureel festival gelopen, terug naar het verblijf. We hadden net een smoothie op en ik had spontaan geen honger meer, Jasper was nog even langs de gouden M gegaan🙃. 

Zondag stond Jasper vroeg op om nog naar het oorlogsmuseum te gaan. Ik nam wat meer tijd om te slapen, en nam later een kijkje in het stadscentrum. Bij het verblijf vroeg ik waar ik het stadscentrum ook alweer kon vinden, want Google maps was een beetje vaag. Ik weet niet wat voor druk gebied het wel was wat ze had aangewezen, maar een stadscentrum met winkeltjes en eettentjes zoals gisteravond was het in ieder geval niet… Uiteindelijk vond ik een goedkoop tentje waar ik een mango smoothie kon bestellen en vervolgens een sapje met mango/melk en balletjes (zoals in bubble tea) kreeg. Het was wel prima en Jasper kwam daar later ook heen om even ice cappuccino (maar geschuimde melk en ice werkt niet😂) te nemen en uit te rusten. Dat was een iets te lange rust, want de terugweg werd heel erg haasten gezien we ook nog ons geld moesten wisselen en de bus ons om 12:15 uur zou ophalen. Jasper had een tentje met een hele gunstige wisselkoers gevonden (en zonder extra toeslag), dus dat was wel heel fijn. Echter hadden we geen tijd meer om nog even langs de Mc Donalds te gaan, waar we met bankpas konden betalen (gezien we al ons geld alvast hadden gewisseld) en onze lunch konden halen voordat we op een minstens 8 uur durende bus stapten. Bleek de bus pas om 12:30 uur te vertrekken (maar zeggen ze 12:15 zodat je op tijd komt, zucht) en waren wij de Mc Donalds al met lege handen voorbij en hebben we verder de hele maand in Vietnam nergens anders met bankpas kunnen betalen. Zit er nu ineens toevallig een 24-uur supermarkt om de hoek die wel bankpas accepteert, nou schiet mij maar lek hoor. Conclusie, we konden dus in ieder geval nog lunch halen, dus eind goed, al goed. Én Jasper scoorde nog een Kinder Bueno, waar wij altijd weddenschappen om maken en ze vervolgens nog wel eens snacken na een minder goed moment. Dus dat was helemaal toepasselijk, en daarnaast heerlijk gezien het de eerste sinds deze was die we aten😍. Hoewel we hier maar 1,5 dag geweest zijn en ik daarom vind dat we deze stad niet al te hard mogen beoordelen was mijn ervaring helaas niet de beste en was ik eigenlijk wel blij toen de bus ons inderdaad om 12:30 uur kwam ophalen om onze volgende bus trip te starten met grensovergang naar Cambodja. We zijn wat sceptisch over of we niet te veel hebben betaald voor onze visa voor Cambodja (40$), maar aan de andere kant werd ons visum nu wel lekker makkelijk via onze bus geregeld en scheelt het hopelijk weer andere onzin toeslagen die we anders ook aan mensen aan de grens hadden moeten afstaan. Gelukkig is het proces helemaal soepel verlopen én kunnen we nu weer een extra stempel aan onze verzameling in ons paspoort toevoegen🎉. De komende week zijn we in Cambodja, waar we o.a. naartoe zijn gekomen voor de killingfields (de zwarte bladzijde van Cambodja) en de beroemde Ankor Wat tempels. We zijn erg benieuwd naar dit 4e en laatste land dat we bezoeken tijdens deze reis voordat we 9 mei alweer terug vliegen vanuit Bangkok. Hoewel ik nog niet per sé uitkijk naar de uni en verantwoordelijkheden/verplichtingen, kijk ik langzamerhand stiekem toch steeds meer uit naar het thuiskomen in Nederland (met wat meer structuur, mijn eigen plekje, schone lucht, drinkbaar kraanwater, Nederlandse supermarkten en natuurlijk weer het zien van familie en vrienden)🧡. 

Liefs vanuit Cambodja en ik hou jullie op de hoogte van onze avonturen🇰🇭💁🏻‍♀️!