Lechquellenrunde

5 daagse wandeltocht in de buurt van Lech ~ maandag 23 juni – vrijdag 27 juni 2025

Hoe was de tocht?: Mooie bergpas, de hele tijd tussen bergen in (bergen aan elke kant waar je kijkt
Pittig: hoogtemeters mét backpack (gevuld met eten en drinken)
Even gillen: ijswater onder de douche, want er is niet overal warm water in de bergen
Dankbare 3 minuten warme douche (zelfs voor betaald!!!)
Slaap mogelijkheden in hutjes: Matrazenlager: matrassen letterlijk naast elkaar, met een beetje geluk liggen we alleen met z’n tweeën en niet naast nog meer anderen; Zimmerlager/ Mehrbettzimmer: stapelbedden, hostel vibes; Zweierzimmer: 2 bedden op 1 kamer (kan stapelbed zijn)
Handig: KNVB (ook wel AV-mitglieder worden). Dit kost ~60€ per jaar, maar geeft wel veel korting op je overnachtingen in de hutjes (en bv korting op Skiwasser of Soda Zitrone)
Planning: genoeg drinkwater mee, door bronwater onderweg, of al bij de hut. Anders zou je life straw kunnen kopen en ook water uit beekjes kunnen drinken. Fleswater bij berghutten kost anders geld
Skirrr: eten meegenomen
Kosten voor eten bij berghut: €10-15 hoofdgerecht, ~€3,50-4 voor Skiwasser/ Soda Zitrone als lid, €3 voor theewater als lid (wel zelf theezakjes meenemen), ~€4,50-5,50 voor dag taartje, ~€11-13 voor Bergsteigeressen (een simpele warme maaltijd), ontbijt ~€15, halfpension ~€42-45
Wat eten we vandaag?: Ontbijt: overnight oats (koud/ warm), lunch: wraps met pindakaas/ kaas/ tonijn/ chorizo, avondeten: soep, snelkookrijst, couscous, noodles, snacks: noten, koekjes, maltesers, rozijnen, tucs
Trauma opgelopen: veeeels te waterige overnight oats gemaakt (was erg zompig)
Schappelijk: drankje (en gebakje) halen omdat we zelf met ons gasstelletje een stukje verderop hebben gegeten en niet gebruik maken van het (duurdere) eten op de hut
Tijdsinschatting volgens de bordjes: is haalbaar, wel zonder al te veel pauzes en een beetje door blijven lopen
Niet vergeten: SMEREN, SMEREN, SMEREN
Weer apps: RegenRadar, Bergfex
Dit zou evt handig zijn in het vervolg: life straw (optioneel), wandelstokken (verstelbare lengte)

Hey allemaal,
We zijn weer op avontuur geweest! En wel gewoon lekker in Europa. Na ons danstoernooi in Zürich (we hebben niks gewonnen, maar wél deelgenomen) wilden we eigen in de buurt een wandeltocht doen. Echter vielen de Zwitserse prijzen ons toch even vies tegen, en daarnaast moesten we het goedkopere alternatief om ons tentje te kamperen ook weer veel mee sjouwen en op een matje slapen. En ook nog eens na een druk weekend met veel dansen waar je ook al niet de beste slaap hebt🙈. Toen toch maar besloten dat we voor het eerst een huttentocht wilden gaan doen, maar dan in Oostenrijk waar alles net een stukje goedkoper is dan Zwitserland. Dit blijkt erg duur als je dit als tour boekt (al gauw tegen €1000 pp), terwijl je eigenlijk ook best makkelijk zelf je hutjes kan boeken en je vervoer kan regelen voor een stuk minder geld. Ondertussen hebben we toch een leuke huttentocht gevonden in de provincie Vorarlberg, namelijk de Lechquellenrunde (ja, inderdaad in de buurt van Lech, waar de koninklijke familie altijd op wintersport gaat ja). En dit hebben we wel 2 weken voor vertrek geboekt door alle chaos. Achteraf gezien lijkt dit gelukt te zijn door last-minute afmeldingen en kunnen sommige hutten redelijk snel vol zitten (lees: een half jaar van tevoren boeken). Daarbij kwam ook nog eens dat de meeste hutten pas weer open gaan halverwege juni (anders kan er nog sneeuw liggen, en dat kan gevaarlijk zijn), en stonden dus veel mensen te springen om weer huttentochten te kunnen doen. Het enige was dat de informatie over eten op de sites van de hutten heel vaag was. Dus had ik even een boodschappenlijst gemaakt voor ons dieet met droog voedsel en wat aanvulling voor voedzaam eten voor onze 5 daagse wandeltocht, en had Jasper de boodschappen gehaald😇. En natuurlijk zelf het gasstelletje meegenomen om onderweg ook te kunnen koken.

Dag 1
Dus maandag waren we inderdaad moe van het vele dansen en moesten we ook eerst nog van Zürich naar Lech toe reizen. Onderweg dachten we water tappunten tegen te komen bij een station, maar op de plek waar de kaart zei dat het kon bleek geen drinkwater te zijn, maar een sier fonteintje😩. Dus ik nog even bij de ijssalon die naast dat fonteintje zat binnengelopen om te vragen waar dat water tappunt dan wel moest zitten, maar volgens de medewerker/ local bleek die nergens in de buurt te zijn🥴. Ze was wel heel erg vriendelijk en offerde meteen dat ze ons zoveel water wilde geven als we nodig hadden, ook als we 100 flesjes hadden😇. Bleek het ijs er nou nét zo lekker uit te zien, en dacht ik nou laten we dan maar even een lekker ijsje kopen uit waardering, en omdat we dat toch ook zelf toevallig wel lekker vinden😋.
Een paar uur later waren we dan in Lech en kwam er nog even een flinke, maar dan bedoel ik ook wel flinke, bui. Gelukkig konden we daar bij de Intersport even schuilen en Jasper z’n telefoon opladen. Gelukkig was her droog toen we onze laatste bus uitkwamen, en startten we onze toch samen met een ander groepje mensen.
De eerste dag was een redelijk korte wandeling van ongeveer 5km om even ‘in te komen’. We zijn wel de hele route gestegen totdat we bij de hut waren. Maar gelukkig was het droog en kwam de zon helemaal door, én als kers op de taart hadden we nog gezelschap van de Oostenrijkse koeien. Verder was het een heel wandelbaar pad, dus dat was ook fijn voor een eerste dag. Bij de Biberacher hut ging ik eerst even snel douchen. En je leest het goed, ik ging snel douchen ja, want het was ijs en ijskoud water. En echt douchen was veels te koud, dus je kan het eerder wassen/ opfrissen noemen😅. Daarna snel onze Unox soep opgewarmd en gegeten voordat we naar binnen moesten vluchten, want de volgende regenbui kwam er weer aan. Gezien we daar niet hun avondeten en ontbijt hebben geconsumeerd (halfpension is al gauw tegen de €45 pp aan bovenop je verblijf), hebben we in het restaurant nog een drankje en taartje gedeeld.
Het was een erg knus hutje, waarvan het restaurant echt zo’n typisch Oostenrijks sfeertje had, en de slaapkamers waren net als een hostel. Met verschillende keuzes in kamers (keuze, als je op tijd bent met boeken😅). In deze hut sliepen we in een Matrazenlager, erg knus, met een hele rij matrassen letterlijk naast elkaar. Maar het was niet stervenskoud, we hoefden geen tent te sjouwen/ op te zetten, en we hadden een volwaardig matras met deken. Dus we hoefden niet op een flinterdun matje te slapen en geen matje en slaapzak mee, maar alleen een verplichte lakenzak die we toch al voor Azië hadden aangeschaft✌🏼. En we hadden geluk en sliepen lekker naast elkaar, met een muurtje afgescheiden van anderen. En lidmaatschap van de KNBV (Nederlandse klimvereniging) waren de overnachtingen gemiddeld tussen de €10-20 per nacht pp, afhankelijk van wat voor kamer je had geboekt. Dat is voor het bijkomende gemak en de relatief lage kosten ook best waardevol😇.

Nacht 1: Biberacher Hütte
Sfeer: gezellig, knus
Stroom?: ja
Drinkwater?: ja (bronwater)
Warm water?: nee
Route Landsteg – Biberacher Hütte (~5km, 2h): veel stijgen, wel heel goed beloopbaar pad tussen de koeien, fijn om mee te beginnen
Hoe was het weer? Het had even geregend in het dorp vlak voordat we begonnen, maar eenmaal begonnen kwam de zon lekker door en was het droog.

Dag 2
We hadden lekker geslapen en waren rustig opgestaan. Eerst nog even ontbijten. Daarvoor hadden we havermout meegenomen, getopt met hagelslag, kokos en rozijnen (en een beetje melkpoeder). Het idee was dat we overnight oats, dus de havermout door de nacht heen laten weken met wat water. Ik nog opgezocht hoeveel water er dan bij moest en ik vond eigenlijk wel 3x zoveel water als havermout. Dus tegen Jasper gezegd, nou laten we maar met 2x zoveel water beginnen, dan kunnen we er altijd nog meer bij doen. Nou in de ochtend verzoop de havermout nog in het water😂😭. Maar goed we hadden even niks anders, dus we moesten het toch even proberen. Jasper vond het niet per se lekker, maar wel te doen. Ik kreeg het daarentegen op een geven moment níet meer door m’n strot🤢. Gelukkig had ik nog wen banaan mee die wel gewoon goed smaakte😅. Afval moet je in de bergen zelf meenemen, maar dit spul hoefden we allebei niet tot de bodem van het pannetje leeg te eten. Met veel tegenstribbelen mocht ik uiteindelijk van Jasper toch de restant door de pot spoelen, maar alleen als ik het deed en Jasper kon doen alsof dat niet was gebeurd😅.
Met het moeilijke ontbijtje waren we uiteindelijk om 9:15 de laatste die vertrokken😅. We konden eigenlijk vanaf het begin al zien waar zowat het einde van onze route lag. We moesten namelijk eerst heel veel dalen, en daarna heel veel stijgen om aan de andere kant van de berg te komen. Het was ergens motiverend om al te kunnen zien we heen moesten, maar als je daar na 3 uur lopen in de volle zon nog niet bent, begint dat ook een beetje ontmoedigend te worden. Onderweg aten we wraps als lunch. Jasper heeft toen m’n benen ingesmeerd, en ik zelf m’n gezicht. Later kwam ik erachter dat ik toen blijkbaar m’n armen/ schouders was vergeten, want die waren een beetje verbrand 🥲. De route was wel intensief om te lopen, al helemaal door onze backpacks die we mee hadden, maar de paden waren wederom heel wandelbaar. ‘s Avonds aten we couscous met smaakloze, geblikte vega tonijn, noten en rozijnen (en, ja met rozijnen smaakte het beter omdat de tonijn zeer smaakloos was. En wederom nog taartje als toetje, met een verfrissende Soda Zitrone. Deze keer sliepen we in een Mehrbettzimmer, zoals je al kunt raden, meerdere lossen bedden in een kamer. Eigenlijk net als een hostel. Douchen kon hier überhaupt niet, want de Göpiginger hut lag te afgelegen/ hoog in de bergen. Dus er waren slechts wastafels, wederom met alleen koud water. Verder hadden ze een droog wc. Het was wel een wc pot, alleen er zat in het midden een scheiding zodat je kleine en grote boodschap van elkaar werden gescheiden🫣. ‘s Avonds waren we kapot en gingen we lekker op tijd slapen.

Nacht 2: Göpinger Hütte
In the middle of nowhere, hoog in de bergen
Sfeer: mooie hut, wel iets schaarser in voorzieningen doordat de hut hoog in bergen ligt, vrij afgezonderd (spullen worden gebracht per helicopter)
Stroom?: ja
Drinkwater?: nee
Warm water?: nee
Route Biberacher Hütte – Göpinger Hütte (~12,3km, 4h): begon met heel veel dalen, daarna weer heel veel stijgen, je kon de hele dag vooruit kijken en de bergpas zien waar we naartoe liepen (aan de ene kant motiverend, en aan de andere kant duurde het ook weer zo lang voordat we er dan echt waren)
Hoe was het weer?: warm, alleen maar zon met een beetje wind, we moesten goed blijven smeren!

Dag 3

Dit beloofde een van de zwaardere dagen te worden, dus we besloten iets eerder te vertrekken dan de vorige dag. We hadden nog wat couscous over, dus konden we sneller vertrekken en kwam ik nog een dagje van havermout snurry eten af😅. Wel eerst een kan met een liter thee water besteld, en een thee’tje gedronken en de andere helft in mijn thermosfles meegenomen (theezakjes moest je blijkbaar wel zelf meenemen). Het zou weer een warme dag worden, dus uit voorzorg trok ik deze keer even t-shirtje aan die m’n schouder bedekte🙈. De route bestond uit veel dalen en klimmen, en het was rotsachtiger (minder onverharde paden). De markeringen waren wel heel duidelijk en goed onderhouden gedurende de hele route. Ook leerden we dat er gele, rode of blauwe met witte markeringen waren, en dat dit in Oostenrijk een indicatie is voor een makkelijkere naar moeilijkere route, respectievelijk. Deze route had ook blauwe delen, en bevestigde daarmee dat het een wat zwaardere dag was. De Freiburger hut was een redelijk grote hut met meer faciliteiten. We konden hier ook warm douchen (voor €2 per 3 minuten)🥳. Ook hier sliepen we in een Mehrbettzimmer, samen met een ander ouder Duits echtpaar. Eerst aten we onze snelkookrijst met uitzicht op een mooi meer. We bleken niet de enige te zijn die met een gasstelletje kookten😎. En wederom de dag afgesloten met Soda Zitrone en een blauwe bessen/ maanzaad taartje😋. 

Nacht 3 Freiburger Hütte
Sfeer: grootste hut in de reeks, redelijk luxe, wel iets minder knus daardoor
Stroom?: ja
Drinkwater?: ja (uit de kraan)
Warm water?: ja (€2 per 3 min)
Route Göpinger Hütte – Freiburger Hütte (~12,9km, 4h): heel veel klimmen, veel rotsachtig
Hoe was het weer?: heel zonnig, wel iets meer wind hoger in de bergenNacht 4 Ravensburger Hütte
Sfeer: ook een redelijk grote hut, prima faciliteiten (was ook bereikbaar per vrachtwagen)
Stroom?: ja
Drinkwater?: ja (bronwater
Warm water?: ja (€3 per 3 min)
Route Freiburger Hütte – Ravensburger Hütte (~11,8km, 5h): de mooiste route van de reeks, een stuk steil stijgen en dalen maar voor de rest ook hele vredige vlakke stukken op paden tussen de grassen met prachtig uitzicht op de bergen🤩🤩
Anti-climax: het mooie meer was maar half gevuld met water, en daardoor was de lelijke stuwdam heel duidelijk zichtbaar
Hoe was het weer?: eerst lekker zonnetje, wel wat frisser maar wel lekker om in te lopen, daarna werd het wat bewolkter (het zou ook gaan regenen, maar we waren gelukkig op tijd bij de hut aangekomen)

Dag 4

Deze dag beloofde de mooiste route te worden van deze tocht. We hadden echter wel al om ons heen gehoord dat het in de middag slecht weer ging worden. En slecht weer in bergen (lees: onweer, of gladheid door de regen) wil je niet hebben. Dus de weer apps goed in de gaten gehouden en met anderen mensen gespard. Uiteindelijk de beslissing gemaakt om vroeg op te gaan, namelijk wekker om 6 uur, en uiterlijk 7 uur vertrekken (en ook al ontbeten). We begonnen met een herkansing voor ons havermout ontbijtje, maar deze keer aten we het warm als een soort pap. En dat was een stuk beter te eten dan de koude waterige bende. Uiteindelijk begonnen met onze tocht die 5 uur moest gaan duren. Dan zouden we voor 12 uur ‘s middags bij de hut zijn, en voor 11 uur ‘s ochtends klaar zijn met de hoogtemeters. We begonnen met geleidelijk stijgen over een onverhard pad door de bergen, omringd door grasvelden. Dit gaf een erg vredige sfeer en het gaf ons Hobbit vibes✨. Daarna liepen we over een stenen vlakte. En toen begon een sterke en pittige stijging, om bij de top van de berg te komen. Maar we hadden wel heel mooi uitzicht: the best view comes after the hardest climb. Om 9 uur ‘s ochtends waren we al op de top!! Het tijdstip waarop we een paar dagen eerder nog begonnen met lopen. Dus even pauze gehouden op de top en van het uitzicht genoten, met Maltesers😋. Daarna moesten we alles wat we hadden gestegen ook weer dalen, en dat was wat zwaarder voor de knieën. Na de stijle afdaling kwam gelukkig ook weer een stuk met geleidelijkere afdaling over onverhard pad. We waren mooi op tijd beneden bij de stuwmeer aangekomen dat prachtig zou zijn. Het enige was dat het meer maar half gevuld was met water, en daardoor kon je duidelijk zien dat het heek kunstmatig was aangelegd. Ondertussen wilden we toch een beetje vaart maken, zodat we hopelijk net de zware regenbui zouden ontlopen. Volgens de planning waren we gewoon om 12 uur al bij de Ravensburger hut aangekomen, en daar konden we nog even van het zonnetje genieten. Op het terras spraken we daar nog een paar andere mensen die we al eerder deze dagen tegen waren gekomen. Tegen een uurtje of 16 kwam het met bakken uit de hemel. We waren blij dat we deze dag hadden gekozen om niet met ons gasstelletje buiten te eten. ‘s Avonds zaten we te kletsen aan een andere tafel, alleen toen het etenstijd was moesten we van de ober naar onze eigen tafel en weg van ons gezelschap. Daar keken de 2 Duitse vriendinnen en het Duitse echtpaar waar we mee zaten ook verbaasd van op. Gelukkig kwamen we met een Duitse familie te zitten, die we op dag 1 al hadden ontmoet. De bergsteigermaaltijd, die in dit geval een soort spaghetti bolognese was, was inderdaad simpel maar wel prima verder. Na het eten gingen we nog een spelletje doen met ons nieuwe gezelschap. Dat was af en toe een beetje moeilijk om in het Duits te volgen, maar de sfeer was goed in ieder geval. Daarna waren we weer kapot en helemaal klaar om te slapen😴. 

Nacht 4 Ravensburger Hütte
Sfeer: ook een redelijk grote hut, prima faciliteiten (was ook bereikbaar per vrachtwagen)
Stroom?: ja
Drinkwater?: ja (bronwater
Warm water?: ja (€3 per 3 min)
Route Freiburger Hütte – Ravensburger Hütte (~11,8km, 5h): de mooiste route van de reeks, een stuk steil stijgen en dalen maar voor de rest ook hele vredige vlakke stukken op paden tussen de grassen met prachtig uitzicht op de bergen🤩🤩
Anti-climax: het mooie meer was maar half gevuld met water, en daardoor was de lelijke stuwdam heel duidelijk zichtbaar
Hoe was het weer?: eerst lekker zonnetje, wel wat frisser maar wel lekker om in te lopen, daarna werd het wat bewolkter (het zou ook gaan regenen, maar we waren gelukkig op tijd bij de hut aangekomen)

Dag 5

Ravensburger Hütte – Langen am Arlberg Bahnhof (~16,9km, 5h): helemaal aan het begin wat stijgen, daarna heel veel en lang dalen totdat je in skigebied komt. 

Dit was voor ons de laatste dag van de tocht alweer. Officieel was er nog een etappe, maar hier hadden we helaas geen tijd meer voor. We stonden rustig op en aten nog een laatste keer warme havermout. Daarna begonnen we de etappe die niet heel lang meer was en vertrokken wij als laatste. Al snel liepen we weer langs koeien, en een van deze koeien liep voor ons uit op het pad om ons de route te laten zien ofzo😂. Als eerste moesten we we in een korte tijd weer redelijk snel stijgen. Daarna namen we tijd om te lunchen, met uitzicht op een afdaling die in de winter een piste is. Even goed hadden we veel tijd over, zelfs nadat we redelijk lang hadden gezeten voor de lunch. Uiteindelijk zijn we zelfs nog doorgelopen naar het treinstation, maar gelukkig was vooral het einde wel een veel vlakkere route. De reis begon goed, de eerste trein had namelijk al 40 min vertraging op het moment dat we instapten. Eigenlijk hadden we een wat langere overstap op Lindau Insel ingepland om daar even rond te kunnen lopen en rustig te eten. Door de vertraging hadden we al meteen de eerste overstap gemist en hielden we nog weinig tijd over op Lindau Insel. Het was wel een schattig en sfeervol dorpje waar ik evt nog wel een keer zou rond willen lopen. Gelukkig was er nog wel tijd voor een ijsje 😋. De rest van de reis verliep wel volgens de planning, maar we hadden geen nachttrein met bedden. Zaterdag was dan ook uitrustdagje✌🏼. Al met al kunnen we zeggen dat we een geslaagde eerste huttentocht ervaring hebben gehad in ieder geval 😍