Pieterpad dag 6 ~ Etappe 5, Swalmen – Venlo

Zaterdag 20 februari it is, oftewel dag 2 van ons mini tripje. We hebben onze wekker op tijd gezet, want we hebben een lange dag te gaan. Officieel gezien zullen we het laatste deel van onze etappe van vandaag nog af moeten lopen, en daarna pas start de volgende etappe die doorloopt tot het station in Venlo. Zo staan we om 10:32 al buiten het hotel, zetten Strava weer aan en beginnen ons 28 km wandelen op 1 dag avontuur. Na een goed uur wandelen zouden we pas langs de eerste supermarkt komen, dus tot die tijd moesten we het doen met allebei een appeltje en een tiramisu’tje die we ‘s nachts koud hadden gehouden door ze heel slim buiten naast de vensterbank neer te zetten.

Het was opnieuw een lekker zonnig dagje, niet te koud en niet te warm. Soms kunnen we met z’n allen zo veel zeiken over het lekker Nederlandse weer, maar ik moet toegeven dat ik het Nederlandse weer eigenlijk best wel ben gaan waarderen zo. Opnieuw begonnen we weer lekker te kletsen, en al snel bedachten we ons dat vandaag de deadline was voor het insturen van een foto voor de challenge bij de studievereniging van Jasper. Het thema was “kleurrijk” en al snel stelde ik mij een fel groen grasveld voor met een paar paarse of rode of roze bloemetjes ofzo en dan met de helder blauwe lucht ook nog erbij op de achtergrond. Echter beseften wij ons dat het helaas nog maar februari is en dat er nog niet bepaald echt bloemetjes zijn. Toch doen wij een poging en weet ik een deal te sluiten met Jasper, waarbij ik 40% van de winst krijg als hij met mijn gemaakte foto een prijs wint! Best goede deal toch?!;p

Na inmiddels al aardig wat gewandeld te hebben en ondertussen ook al bijna 1,5 uur onderweg te zijn, liepen we langs een landhuis die we even moesten bestuderen en gelukkig waren we ondertussen ook al bijna bij een supermarkt! Na ruim 1,5 uur nadat we waren begonnen met wandelen, kwamen we uit de Jan Linders en zaten we eindelijk aan onze brunch met een Hoekje van Almhof en een luxe stokbrood met een gekke walnoot roomkaas en wat resterende aioli van gisteren. Gelukkig hadden we de tijd er goed doorheen weten te kletsen, maar even lekker pauze houden op een bankje in het zonnetje was zeker wel een goeie zet!

Onderweg vonden allebei nog wat mooie wandelstokken die we op gewicht beoordeelden en waarvan we de lengte van de stokken daarnaast op de juiste hoogte uitzochten. Ondertussen hebben we een tijd langs de grens van Duitsland gelopen, dit was heel herkenbaar door bepaalde stenen die we steeds zagen en die een bepaald nummer en uiterlijk hadden. Na een lange tijd aan de wandel te zijn en ons water er al doorheen gewerkt te hebben, merkten we dat we erg dorstig werden. Gelukkig zagen we onze Pietpad gids dat er een café op de route zat, tenminste we hoopten dat het symbooltje niet loog en dat we een café tegen zouden komen. En gelukkig, het bleek een café te zijn, en godzijdank was deze ondanks de rare corona tijden nog open! We besloten er een heerlijke, verfrissende smoothie af te halen en een hele fijn service erbij was dat we er gratis water mochten tappen buiten. Hier hebben wij uiteraard gebruik van gemaakt voor de rest van de route, we waren namelijk nog lang niet bij onze finish van de dag. Langzamerhand begonnen we wat meer hoogte meters te maken, en wat we erg opvallend vonden waren mountainbikers die ons passeerden. Maar dit waren niet zomaar mountainbikes: het waren elektrische mountainbikes, en dit klonk voor ons een beetje raar. Wij zagen zelf toch echt in dat je ging mountainbiken voor de sport en om het zwaar te hebben en hiervoor bewust te kiezen, wetend dat dit je energie zal kosten. Oftewel, waarom zou je dan in godsnaam een elektrische fiets kiezen hiervoor?! Maar goed, iedereen z’n eigen ding he, misschien hadden ze er wel een hartstikke goede rede voor;).

Wij bleven ondertussen in ieder geval door lopen, op eigen kracht, zonder elektrische accu’s of motortjes. We waren voor ons gevoel al aardig lang onderweg, maar toch vloog de tijd voorbij. Het voelde een beetje alsof we in een soort bubbel terecht waren gekomen. Tijdsbesef ervoeren we, of ik in ieder geval, op een andere manier. We stonden op, begonnen met wandelen, en hadden over de dag eigenlijk maar 1 echt doel, en dat was het uitlopen van onze etappe. We hadden ergens alle tijd om na te denken, maar tegelijkertijd hadden we ook de tijd om heel wat onzin er doorheen te lullen en juist nergens aan te denken terwijl we genoten van de natuur en niet na te hoeven denken over wat we volgend jaar of volgende week of morgen gingen doen. De realiteit was dat we letterlijk midden in onze uni periode ertussenuit waren geglipt, en dus eergisteren nog uni hadden en letterlijk maandag al meteen weer verder moesten met de uni en studeren. Maar terwijl we wandelden waren we mentaal zo bezig met het hier en nu en konden we aardig wat zorgen/ stress even vergeten. Ik had zo nog een dag of eigenlijk nog wel meerdere dagen willen lopen als dat had gekund. Dat wil niet zeggen dat we het fysiek niet zwaar vonden. Zo waren we eigenlijk al best vermoeid en dachten we echt bijna bij ons eindpunt te zijn (onze verwachting was ±2km), en dat motiveerde ons. Maar toen kwam de anti-climax en moesten we in werkelijkheid nog 5km… Maar goed, dat was nog steeds bijna, en opgeven was voor ons hoe dan ook geen optie natuurlijk, dus we hielden de pas erin.

Langzamerhand naderden we het station van Venlo, we waren er nu echt bijna! Zo liepen we nog even langs het spoor, en 3 keer raden wat we daar spotten: een ICE! Dit is dus Jasper zijn favoriete trein en je kunt je dus wel bedenken dat hij hier erg blij van werd als treinliefhebber. We hadden echt pijnlijke voeten, maar we waren er echt bijna, maar nu ook echt bijna. Om 19:14 uur kwamen we aan bij station Venlo. We sloten onze dag hierbij af met een echte victory Kinder Bueno en de 32 km hadden we aangetikt. In de trein zorgden we alvast dat onze döner getimed thuis werd bezorgd wanneer we terug kwamen. En op de fiets naar huis trakteerden we onszelf nog op een lekker toetje die we haalden bij de Mc. We hebben nu 5 etappes gelopen, ruim 100 km in ieder geval, en dit motiveert ons nog meer om het Pieterpad verder te lopen wanneer we hier tijd voor hebben en onze planningen hierin matchen. Ons plan is dan ook nog steeds om in de zomervakantie een nieuwe poging met tentje erbij te doen!