Sepilucky🦧😍

Woensdag 5 juni, Sepilok (Sandakan) ~ week 4, dag 23-25

Eerste indruk: er is hier niet heel veel te doen naast de orang-oetang en sunbear sanctuary en het Rainforest Discovery Centre🙃

Wat heb ik globaal gedaan? : Orang-oetang feeding platform en Bornean Sun Bear Conservation Centre en het Rainforest Discovery Centre, hardlopen3.0🎉

Hoe was m’n verblijf (Nature Lodge in Sepilok)? : het was een prima verblijf, niet heel speciaal, prima hygiëne, een simpel ontbijtje zat erbij in

Hoe was het weer?☀️ : het was redelijk warm (± 30•C) en de lichtvoetigheid voelde ook best hoog

Hoe overleef ik de warmte? : genoeg ijsjes eten🙈🍦

Heel leuk : we hebben een mama en papa orang-oetang met hun kindje gezien😍

Hee hallo🦧, 

Zondagnacht had ik slecht geslapen, niet door de spinnen, maar door zandvliegen die echt mega veel en extreem jeukende bultjes hebben achtergelaten😭. Maandag ochtend 7 uur ‘s ochtends werd ik opgehaald door een deeltaxi. De rechtstreekse bus naar Sepilok (mijn volgende eindbestemming) gaat maar ongeveer 2 keer per week en hij was gisteren al gegaan, dus ik moest eerst weer terug naar Kota Kinabalu (3,5 uur) en dan vanaf daar naar Sepilok (7,5 uur). In de deeltaxi zat ik naast een jongen die echt naar vuilnisbelt stonk🥴. En hij probeerde te slapen, wat ik snapte, ik wilde dat ook, maar hij nam super veel ruimte in en kwam dan tegen me aanzitten. Nou als je zo stinkt, mij niet bellen dan hoor iehw😅. Ik voelde me niet per se onveilig, maar vooral heel erg ongemakkelijk. 

Uiteindelijk kwamen we al om 10 uur aan in Kota Kinabalu (ipv 12 uur) en ik moest daar dan mijn busticket halen naar Sepilok. Bleek dat alle tickets voor 12:30 en 14:00 al uitverkocht waren! Dus de eerst volgende bus daarna ging pas om 17:30 uur. Ten eerste zat de bus terminal buiten het centrum en moest ik dan nog heel veel tijd doden, en ten tweede duurt zou ik dan middernacht pas aankomen🥴. “Gelukkig” waren er nog particuliere mannetjes die me voor €4 meer een minibus aanboden. Maar ze hadden alleen geen achterbak, dus moest ik dan voor 2 stoelen betalen zodat m’n backpack op een andere stoel mee kon. Nou dat is lekker business draaien, dus dat ging ik niet doen. Maar er was ook geen andere minibus die ging zeiden ze. Toch komen ze even later zeggen dat ze over een half uur weggaan en dat ik met m’n backpack mee kon en voor 1 persoon hoefde te betalen, vond ik al raar, maar toch wel fijn. Ik een half uur later weer terug, is dat busje zonder achterbak weg, maar staat er een andere minibus mét achterbak klaar! Nou schiet mij maar lek hoor…maar goed het is gelukt, dus het zal wel. Verder is de bevolking wel heel vriendelijk en behulpzaam hoor, alleen dit was erg raar🥴. 

Daarna begon de lange busrit dan. Deze keer naast een meisje, die niet stonk gelukkig, de stoelen waren comfortabeler. Het enige is dat we zo’n 7 uur hebben gedaan over de eerste helft van de route, want er is maar 1 baan per rijrichting en door de file reden we maar stapvoets😭. Gelukkig heb ik (met behulp van mijn reispilletje) het grootste deel geslapen. Maar toen ik om 21:30 netjes bij m’n verblijf werd afgezet en ik de hele dag in de auto/bus had gezeten was ik toch echt wel goed gaar. Eenmaal in mijn hostel kamer bleek ik de enige te zijn, totdat Dory 🇸🇰 even later nog incheckte nadat ze ook dezelfde file vanaf Kota Kinabalu had ervaren. Ik kletste wat met Dory en we spraken af dat we samen naar het orang-oetang herstel centrum zouden gaan. 

Dinsdag ochtend ontbeten we samen en liepen daarna snel naar het orang-oetang voedsel platform. Om 10 uur konden ze eten halen van het platform, maar er was ook kans dat je ze niet zou zien. Dat zou ook goed zijn, omdat ze dan in het wild genoeg voedsel kunnen vinden. Wij zagen na geduldig wachten een papa en mama orang-oetang met hun baby, dat was heel schattig en leuk om te zien🦧😍! Ondertussen waren er werknemers die voor de orang-oetangs en onze eigen veiligheid zorgen dat we genoeg afstand tot ze hielden. De orang-oetangs worden in slechte gezondheid opgevangen en als ze weer genoeg hersteld zijn dan worden ze weer vrij gelaten in het wild. 

Het Bornean Sun Bear Conservation Centre zat er direct naast en dit was dan ook onze volgende stop. Deze beer is relatief klein voor beren, maar zijn klauwen maken hem heel sterk om te klimmen en om te vechten. Ook daarvan hebben we een paar gespot, en ook deze worden nadat ze zijn opgevangen weer in het wild vrijgelaten wanneer ze genoeg zijn hersteld. 

Toen we het wel hadden gezien zijn we terug gegaan naar her hostel. Daar had ik even gechilld, toen nog even hardgelopen voordat het donker zou worden, en daarna hebben we samen bij het restaurantje gegeten. We gingen beiden voor een lekkere curry, en een ijsje als toetje😍. In onze kamer spraken we ook Sinja🇩🇪 en hadden we wat typische vrouwen gesprekken, was wel erg gezellig. 

Woensdag ochtend had ik alleen nog als doel om het Rainforest Discovery Centre te bezoeken. Dit was een park, aangelegd in de jungle, maar heel toerist en wandel vriendelijk gemaakt met aangelegde paden een canopy walk. Het was wel leuk, maar binnen 2 uur had ik het eigenlijk ook wel weer gezien. Bij m’n verblijf had ik nog heel even tijd om te chillen voordat ik werd opgehaald om aan de Kinabatangan river tour te beginnen. Deze tour duurt 3 dagen, 2 nachten (maar gezien hij dag 1 einde van de middag pas begint en dag 3 in de ochtend eindigt, duurt het eigenlijk maar 1 volle dag). Lang genoeg en haalbaar voor mij klinkt dat!

Ik ben heel benieuwd wat voor coole beesten (hopelijk niet te veel insecten natuurlijk) ik zal gaan spotten. Over 2 dagen zal ik jullie helemaal bijpraten!

Groetjesss🥰