Noord-oost, west, hier niet zo be(e)st🥴

Maandag 3 juni, Tip of Borneo (Kudat) ~ week 3, dag 21-23

Eerste indruk: het is hier extreem groen en meer jungle dan ik op was voorbereid 

Wat heb ik globaal gedaan? : strandjes bezocht, de grens van de Sulu zee en de Zuid Chinese zee bezocht, naar de tip of Borneo gelopen, hardgelopen2.0

Hoe was m’n verblijf (Jungle camp Resort and Restaurant in Kudat)? : ik verbleef in een heel primitief hutje met een matras en klamboe, alles was er extreem primitief🙃 Howard is wel super vriendelijk!

Hoe was het weer?☀️ : heel tropisch warm

Surprise! : ik ging naar de Tip of Borneo voor mooie zonsondergang (het meest noord-oostelijke deel van Maleisië) en prachtige sterrenhemel kijken, maar het blijkt naast het strand direct aan de jungle te liggen

Surprise 2.0!😭 : er zat een grote spin in mijn kleine hutje en ik kon niet echt een kant op😭🥴 hopelijk heb ik m goed genoeg weggejaagd met mijn harde gil😱 + surprise3.0 hij kwam de volgende avond weer gedag zeggen😭

Beesten in Maleisië : zijn heftiger dan in de rest van Azië ben ik achter😭

De lokale bevolking rondom Kudat : Rungus

Hee allemaal🥰,

Zaterdag middag ben ik na een 3.5 uur busrit aangekomen in Kudat, bij de Tip of Borneo. Dit is het meest noord-oostelijke deel van Maleisië en staat bekend om de prachtige zonsondergang en sterrenhemels. Om ongeveer 13 uur kwam ik aan en werd ik warm verwelkomt door de Britse Howard. Het eerste wat hij zei was welkom in de jungle… ik dacht dat ik voor het strand met zonsondergang kwam😂😅. Ik had een hutje geboekt en daar was ook alles mee gezegd. Het was een houten hutje, met een 2-persoons matras onder een klamboe. Het had een schuin dakje, en bij het “hogere” deel kan ik er net rechtop staan😂. De pot had wel een bril om op te zitten, maar geen water om door te spoelen, daarvoor was er compost die je erop moest gooien. Primitiever kan haast niet zou ik zeggen (ook nog primitiever dan we hebben gehad in Laos zou ik zeggen)😂. Dus het was even anders dan gedacht wel😂. Even m’n spullen gedropt (en m’n backpack goed dicht achtergelaten) en een kwartiertje later bracht Howard me naar het strand. Hij gaf me een korte rondleiding en zette me af bij het ophaalpunt waar hij om 19 uur weer zou zijn om Steffi🇩🇪 en mij op te halen. 

Zoals hij had uitgelegd liep ik als eerste over het hoofd strand naar een ander strandje waar je de Sulu zee hebt.  Ik vond het een vies en niet zo mooi strandje, maar er lagen wel een paar mooie schelpjes. Weer een stukje terug gelopen en daarna naar dé Tip of Borneo gelopen, wat blijkbaar een relatief toeristisch plekje is. Dit is tegelijkertijd het punt waar je de splitsing tussen de Sulu zee hebt en de Zuid Chinese zee🤓. 

Toen weer terug gelopen naar het begin van het hoofd strand. Daar ging de zon binnen een uur alweer onder en zat ik klaar om dit even vast te leggen, samen met Guus natuurlijk 🐥🥰. De tijd ging snel😅. De zonsondergang was mooi om te zien (ik miste alleen nog de roze/paarse kleuren), ik weet niet of het de mooiste zonsondergang ooit was, maar het was in ieder geval chill en niet te bewolkt😍. Inmiddels moest ik me redelijk haasten met eten halen, bij een tentje die Howard had aangeraden, gezien hij over een half uur al bij het ophaalpunt zou zijn😅. Zoals hij zei waren het best grote porties, maar het was prima (niet extreem bijzonder) vond ik. En er zat meer groente in dan ik eerder heb gehad deze reis😏. Daarna in het donker terug naar m’n hutje. Ik sprak Steffi nog even over mijn angst voor spinnen die me hier een beetje in de weg zit. Ik vind het heel kut dat ik er zo bang voor ben, en tegelijkertijd kan ik er niet heel veel aan doen… Speaking of the devil, 3x raden wie me op zat te wachten in m’n hutje😭. Ik had m’n tanden gepoetst en wilde m’n telefoon in de oplader stoppen, maar precies daar zat Sebastiaan🕷️😭. Hij was bruin en een klein beetje behaard en z’n lichaam was denk ik ongeveer 3cm lang en z’n poten ook aan beide kanten nog iets van 3cm ofzo. In ieder geval, hij wqs groot genoeg om me de schrik van m’n leven te bezorgen😭. Er was niet heel veel ruimte waar ik anders naartoe kon vluchten, en hij was te groot om dood te slaan. Na 2x gillen verdween hij onder de houten plank, ik ben er nog niet over uit of ik dat geruststellend vond of niet😅. Toen snel op bed gaan liggen en de klamboe helemaal onder het matras ingestopt… daar lag ik dan in op bed, in een hutje, met een grote spin ergens in de buurt, in m’n eentje aan de andere kant van de wereld🎉. Ik heb uiteindelijk toch nog weten te slapen (telefoon voor zaklampje, en deet om op de spin te kunnen spuiten, naast me), en ik hield me voor dat het maar voor 2 nachtjes was. Het leek te gaan stormen en het was bewolkt, en ik wilde eigenlijk m’n klamboe ook niet meer verlaten, het was bewolkt en ik had niemand meer gevonden die mee sterren wilde kijken, dus ik sloeg een avondje over🥴. 

Zondag ochtend kreeg ik van Howard te horen dat je de melkweg kan zien op een heldere nacht als je een goede plek hebt. Na het ontbijt vond ik het mini Rungus museumpje in een iets grotere hut over de lokale stammen die ze hier hebben. Ze hebben hun eigen tradities (eten, kleding, taal), maar het sterft een beetje uit helaas. Daarna bracht Howard me naar het verste strand en legde me uit hoe ik via 3 andere stranden en stukjes lopen tussendoor weer terug kon komen bij het hoofdstrand waar hij me om 19:30 weer zou ophalen. Het was nog redelijk vroeg, dus ik besloot eerst voor een strand run te gaan, met daarna verkoeling in de zee, én een kokosnoot voor de dorst🥥. Daarna was het natuurlijk tijd om nog even van het strand te genieten💁🏻‍♀️. Een uurtje later had ik het strand wel gezien en wilde ik vast met de terugweg beginnen die ook nog wel even ging duren. Het was een mooie, groene route, ook al was het gewoon langs de weg😍. Een half uur later kwam ik aan bij het volgende strand, waar overigens niemand was en het was vrij bewolkt dus ik had niet echt de behoefte om nog te blijven 😅. Een stukje verderop zat Robys secret place waar ik heen ging voor lunch. Ze waren er heel vriendelijk, en toen het begon te regenen heb ik even met een van de jongens gekletst. Hij zei dat ze in Maleisië over het algemeen niet echt behoefte hebben om te reizen, en hij zei dat veel Europeanen Borneo overslaan ivm budget. Hij was afgestudeerd en wilde daarentegen wel nog graag door Maleisië reizen en een werkvisum in Australië krijgen, hoewel dat voor Maleisiërs moeilijk schijnt te zijn. 

Toen het weer droog was ben ik terug gelopen naar het hoofdstrand om daar nog even te zwemmen en m’n boek verder te lezen😍. Al snel kwamen de zandvliegjes weer waar Howard over had verteld. Ze zijn super irritant, want ze vliegen continu in je gezicht (en de rest van je lichaam) en ze zuigen een beetje bloed en laten hele kleine jeukende plekjes achter. Ik heb het nog best lang volgehouden vind ik, maar op een gegeven moment zat ik echt permanent aan m’n gezicht omdat die stomme vliegjes gewoon op je gezicht landen en daar gaan zitten jeuken🥴. Het was een oneindige klus, dus ging ik maar wat eten halen om daar te chillen totdat Howard weer kwam, en ondertussen op m’n voeten/tenen geprikt te worden door muggen😂🙈. De zonsondergang had ik opgegeven, want door de bewolking zag je de zon niet eens. Terug bij m’n hutje kwam Sebastiaan me weer begroeten, deze keer wel buiten m’n hutje🥴😭. Daarna wilde ik samen met een Nederlands koppel sterren kijken naast ons verblijf, toch niet in m’n eentje in het donker en tussen de beesten, maar wederom had ik daar ook geen geluksfactor voor bij me en was het nog te bewolkt😢. Dus heb ik me maar snel weer verstopt in m’n klamboe, dat geeft me een veiliger gevoel dan buiten zijn😅. Maar ik heb het uitgehouden en ik heb het overleefd. En mijn volgende bestemming kan zo haast niet taaier zijn dan deze, dus ik benieuwd. Op naar Sepilok, naar de orang-oetangs! 😍