DAG 2 HEENVLUCHT ✈️ 2: DOHA – JAKARTA (9 uur)
Nu waren de rollen omgedraaid en viel ik makkelijk in slaap maar Noa niet. Het werden meer slaapetappes dan één lange nacht . Om vijf uur ‘S ochtends in Doha tijd – toen ik er op het charmantst bij lag – werd ik wakker gemaakt door de stewardess die vroeg of ik wat wou eten. De timing was interessant, maar de Vega pasta ging er wel in. Daarna viel ik voor een langere tijd in slaap – tussendoor werd ik wel kort wakker door hevige turbulentie maar al met al best wat kunnen slapen. Noa had inmiddels ook lekker geslapen. Daarna was het tijd voor ons ontbijt: chicken sausage, zoals de naam doet vermoeden een kip en een worstje. Het was de minste maaltijd tot nu toe maar nog steeds wel oké. De service was desondanks erg goed op beide vluchten. De velen mogelijkheden om wat te drinken of te eten hebben er denk ik ook aan bijgedragen dat ik met bijzonder weinig hoofdpijn de vluchten doorstond. Daarna stond mij de haast onmogelijke taak te wachten om een schone , niet ondergekakte of ondergeplaste wc te vinden, die niet permanent op slot leek. De Heilige Graal was er niks bij maar het was eindelijk gelukt. Het laatste uur van de rit bracht Noa door met research naar de geldzaken in Indonesië en ik bekeek de downward camera waar inmiddels al het landschap van Indonesië te zien was. Nog een keer de ogen dicht en om 15:30 lokale tijd, en 10:30 Nederlandse tijd, landden we in Jakarta!
DAG 2: JAKARTA
Trigger warning: dit verhaal bevat fragmenten die het moederlijk hart mogelijk een sprongetje laten maken.
Heel snel een visum kunnen aanvragen, door de digitale douane (hoewel Noa wel even moest wachten) en de backpack opgehaald. Toen we eenmaal wifi hadden van het vliegveld, gingen we met de Grab – de Indonesische Uber naar het centrum van Jakarta. Ire (?) de grabchauffeur reedt met een rotvaart, af en toe links dan weer rechts inhalend (in Indonesië rijden ze links ondanks dat Engeland hier nooit voet aan wal heeft gehad). Eenmaal in het centrum werden we vergezeld door de veelvoud aan scooters waar soms hele gezinnen, blij en content zonder helm op zaten. Ire had het hostel gemist en reedt nog een rondje. Hij gaf ons wat tips over Jakarta, wees het nationale monument aan (‘de grootste in heel Azië’) en vertelde over het feest ter ere van de 499e verjaardag van de stad dat toevallig vandaag was. Wij hadden mazzel dat de weg nog net niet was afgezet.
Voor het hostel moest je eerst door een restaurant en dan een trap op. We hadden nog geen contant geld maar mochten op een borgsom van een rijbewijs toch alvast inchecken van de baliemedewerkster. Snel de bedden gecheckt op bedwantsen, de tassen gedumpt en toen weer op stap. Bij een bank dichtbij pinden we contant geld en staken we voor het eerst de drukke weg over via het zebrapad (“handje omhoog en lekker Amsterdamse mentaliteit van doorlopen”). Weer terug in het hostel het geld en de paspoorten (!) opbergen en weer op stap voor de tweede missie: een simkaart scoren. De eerste die de baliemedewerkster had aangeraden, had ze niet meer en dus liepen we naar onze tweede optie. Eerst door wat schimmige straatjes waar de locals ons vaak nakeken, we op moesten letten om niet op de velen straatkatjes te staan en toen uiteindelijk veilig via de hoofdweg naar het winkelcentrum liepen. Eenmaal bij de telefoonservice wilden we een sim aanvragen maarrrr… we hadden ons fysieke paspoort nodig en die lag nog in het hotel. Ook het eerste telefoonbedrijf had ons hier al naar gevraagd, maar een foto voldeed daar dus het belletje was nog niet gaan rinkelen.
De winkel sloot om 22 uur, het was inmiddels kwart over acht. Heen en weer lopen was 40 of meer minuten en de simkaart activeren duurde ook iets van 15-20 minuten, dus de grab moest uitkomst bieden. Alleen om een Grab te boeken had je wifi nodig en die hadden we dus niet. Noa via het telefoonbedrijf wifi gekregen, snel een Grab geboekt en naar beneden gerend om op tijd te zijn. Maar zie maar eens tussen al die scooters en auto’s de juiste te vinden. Wat ook achteraf helpt is om de juiste ophaalplek te kiezen, want we stonden bij de verkeerde. De Grab had inmiddels gecanceld dus boekte Noa een nieuwe. Noa bleef in de Subway voor de wifi en ik ging alvast naar de overkant om te seinen als hij er was…. Bleek het een zelfrijdende Grab scooter te zijn. Het was zelf rijden of niet en dus kroop Noa achter het stuur. Met gevaar voor eigen leven scheurden we de weg over.. en kwamen we heelhuids aan bij het hostel. (De laatste drie zinnen zijn misschien niet helemaal waar, maar Noa ging wel achterop de scooter mét helm! ik wachtte bij de Subway en typte dit verslag). Terug met de paspoorten konden we eindelijk een simkaart kopen en liepen we om half 10 weg bij het telefoonbedrijf. Ik denk dat Jezus ongeveer hetzelfde gevoeld moet hebben: verlossing.
We haalden eten bij een restaurantje dat de hosteldame had aangeraden in het winkelcentrum (ik voelde me als voormalig horeca medewerker wel schuldig want de keuken was eigenlijk net aan het sluiten) en aten dat als echte locals op staat. Soto soep, ajam kambing en saté ajam, Noa’s eerste echte Indonesische maaltijd die ik als foodgids uitkoos. Daarna liepen de meningen toch wel wat uiteen over bepaalde verwachtingen van de reis. Desalniettemin werd er samen naar het hostel gelopen waarna beide dames onder de douche gingen. De douche was prima, maar het was zo benauwend en goor warm in de badkamer als in stad zelf, dat je er eigenlijk met nog meer zweet uitkomt. Gelukkig heeft de slaapkamer airco. We gingen op tijd onder het wol om 00:30 uur, ondanks dat de biologische klok nog op vijf uur eerder stond. De reis, het simkaart avontuur en het feit dat hier al rond zes donker wordt, zorgden er toch voor dat we moe waren. Mijn indruk van Jakarta is vooral die van grote, gore stinkstad. Morgen vertrekken we alweer en vervolgen we de reis naar Komodo.
Selamat malam,
Noa & Didi
0 Comments